ELSKU litli frændi. Að þú sért farinn frá okkur, svo snögglega og svo ungur, er erfitt að átta sig á.
Þótt ævi þín væri svona stutt eru minningarnar um þig svo ótal margar, allar svo fagrar og yndislegar. Ég minnist þess er þú komst í þennan heim og þeirrar
gleði og hamingju, sem geislaði í augum foreldra þinna. Ég minnist lika þeirrar hátíðlegu stundar er þú varst skírður, þegar
ég kom til þín og þú varst farinn að stíga fyrstu sporin þín, þá skein stoltið úr augum mömmu þinnar, hve gaman var að horfa
á geislann í augum þínum, þegar þú lékst þér við pabba þinn og mömmu, og stolt foreldra þinna,er þú sagðir fyrstu orðin þin. Svona er hægt að telja upp ótal atvik, en flestar eru samt minningarnar, og allar þær fegurstu geymdar i hugum foreldra
þinna og þær minningar eiga þau ein og þær verða aldrei frá þeim teknar.
Sár er harmur okkar nú, svo sár, að við fáum vart skilið ráðstöfun Guðs, hví hann tók einmitt þig, svo undan og efnilegan.

En kannski er okkur ekki ætlað að skilja vilja Guðs og ráðstafanir, en harmurinn er djúpur og sár. Það eitt getum við þakkað
nú, að hafa fengið að kynnast þér þessa stuttu stund, og fyrir það ber okkur að þakka. Ég bið góðan Guð að blessa foreldra
þína, sem eru svo ung en reynslurík, að veita þeim styrk í sorg þeirra.
Ég kveð þig svo, elsku litli frændi, og ég veit, að þar sem þú ert nú, þar liður þér vel, og minningin um þig mun aldrei úr
hugum okkar líða.
„Sofðu vært hinn siðasta blund
unz hinn dýri dagur Ijómar.
Drottins lúður þegar hljómar
hina miklu morgunstund."
Frænka.

Valgeir Agnar Guðmundsson lést 9.júlí 1971