Þú ert hér

Fá sendar tilkynningar Loka

Með því að skrá netfang þitt hér getur þú fengið sendar á tölvupósti nýjustu greinar og kveðjur þegar þær eru skráðar á viðkomandi.

Auður Eggertsdóttir

f.d. 16.1.1958 - d.d. 3.5.2008
Auður Eggertsdóttir, deildarstjóri, fæddist í Hafnarfirði 16. janúar 1958. Hún andaðist á líknardeild Landspítala 3. maí síðastliðinn. Foreldrar hennar eru Eggert Oddur Össurarson frá Ísafirði, fyrrverandi kaupmaður í Byggingavörum, f. 14.3. 1928, og Guðrún Ingibjörg Sigurðardóttir, húsmóðir frá Fáskrúðsfirði, fædd 19.10. 1927. Systkini Auðar eru Sigurður Þórir, símvirki, f. 9.12. 1948, Valdimar, kaupmaður, f. 28.9. 1951, Guðbjörg, deildarstjóri, f. 8.9. 1954, og Ásdís, deildarstjóri, f. 5.7. 1956. Þess má geta að foreldrar Auðar eru meðal frumbyggja í Kópavogi, þar sem Auður og systkini hennar eyddu æskuárum sínum.

Hinn 24.6. 1978 giftist Auður eftirlifandi eiginmanni sínum, Gunnari Jóhannssyni, grafískum hönnuði og skrifstofumanni, f. 22.2. 1955 í Reykjavík. Þeirra börn eru Jóhann, námsmaður, f. 10.5. 1981, Guðrún Þóra, námsmaður, f. 10.8. 1982, í sambúð með Kára Gunnarssyni, listráðunaut, f. 25.9. 1980, og Oddur Ævar, námsmaður, f. 7.5. 1993. Foreldrar Gunnars eru Jóhann Jónsson, hdl. og fyrrverandi skrifstofustjóri hjá Íslenskum aðalverktökum, f. 7.5. 1926, d. 23.1. 1991, og Sólveig Gunnarsdóttir, fyrrverandi bókari hjá Póstgíró, f. 10.9. 1923.

Auður vann á sínum námsárum meðal annars við verslunarstörf í Versluninni Matvali sem var á Þinghólsbraut í Kópavogi, samhliða námi. Síðustu 32 árin hefur hún unnið hjá sama vinnuveitanda sem er lífeyrissjóðurinn sem í dag, eftir ýmsar sameiningar og hagræðiaðgerðir, ber nafnið Gildi og gegndi hún þar farsællega starfi deildarstjóra lífeyrismála.

Minningargreinar

5.8.2010 20:57:35

Lesa grein
Okkur langar með nokkrum orðum að minnast elskulegrar eiginkonu minnar og móður okkar, og þá fyrst og fremst að þakka fyrir tímann okkar saman. Það var dýrmætt að fá að halda í höndina þína þegar þú kvaddir, úti var fallegur vordagur, farfuglarnir nýkomnir til landsins og söngur lóunnar hljómaði í fjarska. Þá kvaddir þú þennan heim, ástin mín, og hvarfst á vit eilífðarinnar til guðs almáttugs eftir erfið og langvarandi veikindi.

Efst í huga mínum er þakklæti fyrir öll góðu árin okkar saman og hamingjuríku, þar sem þú ert í minningunni brosandi og glöð, alltaf að hugsa um börnin okkar, fjölskylduna þína og hvernig best væri að hagræða hlutunum þar sem skipulagsgáfa þín og umhyggja fengju notið sín í að byggja upp hamingjusamt fjölskyldulíf og fallegt heimili.

Við fjölskyldan viljum koma á framfæri þakklæti til allra þeirra sem aðstoðuðu okkur og hjúkruðu Auði af fagmennsku og með einstakri umhyggju og hugulsemi. Guð blessi ykkur öll.

„Þegar þú ert sorgmæddur, skoðaðu þá aftur huga þinn og þú munt sjá að þú grætur vegna þess sem var gleði þín.“

(Kahlil Gibran)

Gunnar Jóhannsson, Jóhann og Oddur Ævar Gunnarssynir.

Þú sigraðir elsku mamma, eða múttan mín eins og ég hef venjulega kosið að kalla þig. Þrátt fyrir að krabbameinið hafi náð heljartökum á líkama þínum þá hélst þú áfram sama hvað. Þótt holdið væri veikt þá var andinn sterkur og nú ert þú á himnum að fagna sigrinum yfir krabbameininu, því þú gafst aldrei nokkurn tímann upp. Að hugsa til þess gefur mér bæði gleði og ég finn fyrir sorg því ég vil hafa þig hjá mér, fallega mamman mín. En ég er glöð að þú sigraðir þennan hræðilega sjúkdóm og færð að hvíla hjá Guði.

Þú varst alltaf kletturinn í lífi mínu. Það var hræðilegt að horfa upp á þig veikjast meira og meira og geta ekkert gert nema biðja og halda í vonina. Þegar ég horfi yfir þennan tíma má segja að veikindaferlið hafi slípað þig, klettinn minn svo mikið að lítill demantur kom í ljós og honum fæ ég að halda eftir. Minningarnar mínar um þig eru demantur í lífi mínu.

Þegar ég var lítil fór ég oft í pössun til afa og ömmu sem var alltaf rosalega gaman, besti parturinn var þó þegar þú komst í grænu úlpunni þinni að sækja mig. Ég man að útilyktin af þér var svo góð, fersk mömmulykt. Svo fórstu inn í stofu að spjalla við afa og ömmu, þá stalst ég inn í fatahengi til að finna meiri lykt.

Það var líka alltaf svo gaman þegar starfsdagur var í skólanum, þá tókstu þér alltaf frí í vinnunni til að vera með okkur krökkunum. Á morgnana þegar pabbi fór í vinnuna skreið ég alltaf í rúmið til þín og svaf aðeins lengur með þér. Venjulega vaknaði ég við lyktina af nýbökuðum snúðum og kaffi en ég lokaði alltaf augunum aftur svo þú myndir koma og strjúka mér um vangann til að vekja mig, en þá tímdi ég ekki að opna augun því það var svo gott þegar þú straukst á mér vangann.

Ég er svo glöð að ég fékk að vera dóttir þín, því ég hef lært svo mikið af þér, ég er sú sem ég er þökk sé þér.

Nú ertu á himnum hjá Guði og öllum ófæddu börnunum, sjálfsagt búin að finna þín barnabörn og ert að kenna þeim að vera góð og lík þér.

Ég elska þig múttan mín og sakna þín svo mikið og hlakka til að hitta þig á ný.

Á grænum grundum lætur hann mig hvílast,

leiðir mig að vötnum þar sem ég má næðis njóta.

(Sálmarnir 23.2.)

Knús. Þín

Guðrún Þóra.

Nú er komið að kveðjustund, kær mágkona okkar er fallin frá. Undanfarin ár hefur Auður barist við veikindi en uppgjöf var aldrei til í hennar huga. Auður lifði í núinu og tók þátt í lífinu til hinstu stundar. Naut samveru með vinum og ástvinum og lét sig hvergi vanta hversu veik sem hún var. Styrkur Auðar var ótrúlegur og alltaf jafngott að hitta hana og þau hjónin, því ævinlega voru þau saman og studdu hvort annað alla tíð.

Við vitum að orð eru lítils megnug en við trúum því að þú sért nú umvafin kærleik og friði og allar þjáningar að baki. Eins og eitt barnið í fjölskyldunni sagði: „Nú er Auður uppi hjá guði með öllum litlu ófæddu börnunum.“

Við biðjum algóðan guð að styrkja Gunnar bróður okkar, börn og tengdabörn, ástkæra foreldra Auðar og ástvini alla. Minningin um Auði mun lifa í huga okkar.

„Því að hvað er það að deyja annað en að standa nakinn í blænum og hverfa inn í sólskinið? Og hvað er að hætta að draga andann annað en að frelsa hann frá friðlausum öldum lífsins, svo að hann geti risið upp í mætti sínum og ófjötraður leitað á fund guðs síns?“

(Kahlil Gibran, Spámaðurinn.)

Ása Kristín, Laufey Kolbrún, Sesselía og fjölskyldur.

Elskuleg mágkona, svilkona og frænka, við kveðjum þig með miklum söknuði. Við munum ávallt minnast þeirra stunda sem við áttum með þér, Gunna og krökkunum, og þinnar hlýju og góðu nærveru.
Kallið er komið,

komin er nú stundin,

vinaskilnaðar viðkvæm stund.

Vinirnir kveðja

vininn sinn látna,

er sefur hér hinn síðsta blund.

Margs er að minnast,

margt er hér að þakka.

Guði sé lof fyrir liðna tíð.

Margs er að minnast,

margs er að sakna.

Guð þerri tregatárin stríð.

Héðan skal halda,

heimili sitt kveður

heimilis prýðin í hinzta sinn.

Síðasta sinni

sárt er að skilja,

en heimvon góð í himininn

Far þú í friði,

friður Guðs þig blessi,

hafðu þökk fyrir allt og allt.

Gekkst þú með Guði,

Guð þér nú fylgi,

hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.

Grátnir til grafar

göngum vér nú héðan,

fylgjum þér, vinur. Far vel á braut.

Guð oss það gefi,

glaðir vér megum

þér síðar fylgja' í friðarskaut.

(Valdimar Briem)

Við biðjum Guð að styrkja Gunnar, Jóhann, Guðrúnu Þóru, Odd Ævar, Kára, foreldra þína, systkini og aðra ættingja vegna fráfalls þíns.

Jóhann, Bryndís, Helga Dóra og Fanney.

Þegar maður hefir tæmt sig af öllu mun friðurinn mikli koma yfir hann. Allir hlutir koma fram í tilvistina, og menn sjá þá hverfa aftur. Eftir blóma ævinnar fer hvað eina aftur til upphafsins. Að hverfa aftur til upphafsins er friðurinn; það er að hafa náð takmarki tilvistar sinnar.

(Lao Tse)

Hinn 3. maí sl. hvarf systir, mágkona og frænka til ljóss kærleikans eftir átta ára hetjulega baráttu við illvígan sjúkdóm.

Við segjum ljós kærleikans vegna þess að við trúum því að þangað förum við öll þegar jarðlífi okkar lýkur. Það er ekki þar með sagt að við skiljum hvers vegna kona á besta aldri er kölluð burt í blóma lífins. Kona sem var heilsteypt, fylgin sér og mat fjölskyldu sína ofar öllu.

Hugrekki hennar á undanförnum árum og mánuðum mætti vera okkur öllum til eftirbreytni.

Það er svo margs að minnast að ekki er hægt að telja það upp í lítilli kveðju. Við eigum öll fallegar minningar um hana Auði í hjörtum okkar og það er það sem máli skiptir.

Í dag er hugur okkar hjá Gunna, Jóhanni, Guðrúnu og Oddi sem hafa misst svo mikið, en einnig hjá foreldrum hennar sem nú sjá á eftir yngsta barni sínu.

Megi góður Guð gefa ykkur styrk í dag og alla daga.

Valdimar, Ásta og börn.

Barátta Auðar við hinn illvíga sjúkdóm, krabbameinið, stóð í mörg ár. Sigur virtist oft vera handan hornsins, það lygndi og vonir kviknuðu, en fyrr en varði var ný barátta hafin. Auður tókst á við þennan óvin af einstöku raunsæi, æðruleysi og kjarki. Þegar ég spurði um líðan hennar var viðkvæðið: „Veistu, ég er bara öll að koma til!“

Ég var svo lánsöm að kynnast Auði og hennar yndislegu fjölskyldu þegar ég varð umsjónarkennari Odds Ævars, haustið 2003. Þar fer mikill mannkosta drengur sem ber foreldrum sínum fagurt vitni.

Strax urðu mér ljós hin óendanlega sterku bönd á milli mæðginanna. Oddur sat gjarnan við rúmstokk veikrar móður sinnar og saman lásu þau og viðuðu að sér þekkingu á hinum ýmsu málum. Evrópa og þau stríð sem hana hafa hrjáð þekktu þau eins og puttana á sér. Þegar Auði leið betur átti hún það til að sækja strákinn snemma í skólann og bjóða honum út að borða í hádeginu. Það var gaman að horfa á eftir þeim, vitandi það, að við það borðhald yrðu einhver merkileg mál rædd og krufin til mergjar.

Samheldni fjölskyldunnar var einstök, svo eftir var tekið, og mættu þau Auður og Gunnar í hvert einasta skipti sem eitthvað stóð til í skólanum. Guðrún lét sig heldur ekki vanta, hún mætti á bekkjarkvöldin með kvikmyndatökuvél og festi allt á mynd.

Símtölin okkar Auðar voru mér afar kær og tölvupóstarnir frá henni voru hlýir og nærandi fyrir sálina. Þar var hún oft að velta því upp sem skiptir mestu máli í lífi manns, fjölskyldan, börnin, þeirra hamingja og vellíðan.

Hún var ákaflega stolt af sínu fólki og fór ekki leynt með það.

Auður var ein ljúfasta manneskja sem ég hef kynnst.

Elsku Gunnar, Oddur Ævar, Guðrún, Jóhann og fjölskylda, megi kærleikur algóðs Guðs umvefja ykkur og gefa ykkur styrk til þess að feta áfram stíginn á þessum erfiðu tímamótum í lífi ykkar.

Guð blessi minningu dásamlegrar konu og mikillar manneskju.

Eva Haraldsdóttir.
Kveðja frá Gildi – lífeyrissjóði
Vinkona okkar og vinnufélagi Auður Eggertsdóttir er látin. Við vinir hennar og samstarfsmenn höfum orðið vitni að hetjulegri baráttu hennar síðastliðin átta ár við þann illvíga sjúkdóm sem hún barðist við. Þessi átta ára glíma með sigrum sínum og ósigrum hefur sýnt okkur þann ótrúlega kraft og dugnað sem einn einstaklingur getur búið yfir. Starfsferill Auðar sem nýlega varð 50 ára gömul var langur innan þeirra lífeyrissjóða sem síðar stóðu að stofnun Gildis – lífeyrissjóðs árið 2005, en Auður hóf störf árið 1976, aðeins 18 ára gömul, hjá Lífeyrissjóði Dagsbrúnar og Framsóknar. Auður var frábær starfsmaður, hafði gífurlega þekkingu á starfinu og góða heildarsýn yfir lífeyrismálin. Þekking hennar nýttist vel við sameiningu sjóðanna og sérstaklega við að fylgja úr hlaði nýju réttindakerfi. Innan lífeyrissjóðanna var Auður sú sem oft var leitað til við úrlausn mála vegna yfirburðaþekkingar sinnar í flóknum málaflokki. Auður hafði það sem deildarstjóri þarf að hafa, hún var góður stjórnandi og það var sérstaklega gott að vinna með henni. Þá sýndi hún mikla hæfni í samskiptum við sjóðfélagana sem til hennar leituðu, oft með erfið og viðkvæm mál. Hún var dugleg og ósérhlífin og átti auðvelt með að greina aðalatriði frá aukaatriðum. Hún kvartaði aldrei, vann verk sín í hljóði en áorkaði miklu. Það voru engin vandamál í hennar augum, aðeins verkefni til að leysa. Henni þótti vænt um starfið sitt og bar virðingu fyrir því, vinnan gaf henni mikið og hún gaf vinnunni mikið.

Auður var mjög hlý manneskja en gat samt verið ákveðin þegar á þurfti að halda. Hún gerði óspart grín að sjálfri sér og jafnvel sínum veikindum svo alvarleg sem þau voru. Hún var skilningsrík og lét sér annt um samstarfsmenn, spurði t.d. um fjölskyldu viðkomandi, gaf góð ráð og gladdist ef vel gekk. Hún var ótrúlega sterk og var aðdáunarvert hvernig hún barðist áfram til að ná ýmsum áföngum í lífi sínu eins og fermingu yngsta barnsins síns og stórafmæli sínu í janúar sl. Oft var hún sárþjáð þótt hún mætti til vinnu en hún ætlaði ekki að gefast upp. Auður var traustur vinur, alltaf jákvæð og hennar verður sárt saknað af vinnufélögum.

Við sendum Gunnari, börnum þeirra, foreldrum og öðrum aðstandendum okkar innilegustu samúðarkveðjur.

Samstarfsfélagar hjá Gildi

– lífeyrissjóði.
Nú ertu leidd, mín ljúfa,

lystigarð Drottins í,

þar áttu hvíld að hafa

hörmunga' og rauna frí,

við Guð þú mátt nú mæla,

miklu fegri en sól

unan og eilíf sæla

er þín hjá lambsins stól.

Dóttir, í dýrðar hendi

Drottins, mín, sofðu vært,

hann, sem þér huggun sendi,

hann elskar þig svo kært.

Þú lifðir góðum Guði,

í Guði sofnaðir þú,

í eilífum andarfriði

ætíð sæl lifðu nú.

(H. Pétursson.)

Elsku Gunni, Oddur, Jóhann, Guðrún og Kári, hugur okkar er með ykkur á þessari erfiðu stundu. Megi Guð vera með ykkur.

Þórir og fjölskylda.
Hinsta kveðja
Við hefðum ekki getað hugsað okkur betri systur og takk fyrir að hafa verið til. Þú verður ávallt til í hjarta okkar. Sjáumst síðar.

Guðbjörg og Ásdís.

Dánartilkynning Lesa grein

Auður Eggertsdóttir, deildarstjóri, fæddist í Hafnarfirði 16. janúar 1958. Hún andaðist á líknardeild Landspítala 3. maí síðastliðinn. Foreldrar hennar eru Eggert Oddur Össurarson frá Ísafirði, fyrrverandi kaupmaður í Byggingavörum, f. 14.3. 1928, og Guðrún Ingibjörg Sigurðardóttir, húsmóðir frá Fáskrúðsfirði, fædd 19.10. 1927. Systkini Auðar eru Sigurður Þórir, símvirki, f. 9.12. 1948, Valdimar, kaupmaður, f. 28.9. 1951, Guðbjörg, deildarstjóri, f. 8.9. 1954, og Ásdís, deildarstjóri, f. 5.7. 1956. Þess má geta að foreldrar Auðar eru meðal frumbyggja í Kópavogi, þar sem Auður og systkini hennar eyddu æskuárum sínum.

Hinn 24.6. 1978 giftist Auður eftirlifandi eiginmanni sínum, Gunnari Jóhannssyni, grafískum hönnuði og skrifstofumanni, f. 22.2. 1955 í Reykjavík. Þeirra börn eru Jóhann, námsmaður, f. 10.5. 1981, Guðrún Þóra, námsmaður, f. 10.8. 1982, í sambúð með Kára Gunnarssyni, listráðunaut, f. 25.9. 1980, og Oddur Ævar, námsmaður, f. 7.5. 1993. Foreldrar Gunnars eru Jóhann Jónsson, hdl. og fyrrverandi skrifstofustjóri hjá Íslenskum aðalverktökum, f. 7.5. 1926, d. 23.1. 1991, og Sólveig Gunnarsdóttir, fyrrverandi bókari hjá Póstgíró, f. 10.9. 1923.

Auður vann á sínum námsárum meðal annars við verslunarstörf í Versluninni Matvali sem var á Þinghólsbraut í Kópavogi, samhliða námi. Síðustu 32 árin hefur hún unnið hjá sama vinnuveitanda sem er lífeyrissjóðurinn sem í dag, eftir ýmsar sameiningar og hagræðiaðgerðir, ber nafnið Gildi og gegndi hún þar farsællega starfi deildarstjóra lífeyrismála.

Þakkir Lesa grein

Líknardeildin
Byggir á Summit vefstýrikerfinu frá IGM ehf. www.igm.is