Við þökkum öll, að eigi
er alltaf látið fenna,
að svellin sjatna og renna
við sumaryl vors lands,
að bjartar vonir brenna
í brjósti skammlífs manns.
En samt skal þakka, að sólin
ei sífellt nær að skína,
að dagar allir dvína,
og dimma fylgir nótt.
Í saknaðs rökkva sína
menn sækja dýrstan þrótt.
Hver ævivoð skal unnin
úr ótal fjörva-þráðum,
af dyggðum, syndum, dáðum
og djúpri gleði og sorg;
öll reist að spökum ráðum
er reynslu vorrar borg.
(Jakob Thor.)

Nú er hún Björk yfir á 14 farin úr þessu lífi, með alltof stuttum fyrirvara. Hún er ein af þeim konum sem ég hef þekkt allt mitt líf, mamma elstu vinkonu minnar, og árum saman kom ég þangað daglega.
Það hefur verið mikill samgangur á milli þessara húsa, þar sem Helgi bróðir var líka heimagangur þar um árabil. Þeir Reynir sonur Bjarkar voru óaðskiljanlegir vinir og við systkinin nutum þess að finna þessa öruggu traustu hlýju sem einkenndi heimilið í Holtsbúð 14.
Foreldrar okkar kunna vel að meta vináttuna sem tengt hefur þessi tvö heimili, því það er dýrmætt að eiga góða nágranna. En það er líka dýrmætt að eiga góðar minningar. Björk hafði sig ekki mikið í frammi, en minningin um glaðlega brosandi konu, sem var þarna traust, góð og gjöful húsmóðir, fer í minningasjóðinn.

Þó að fornu björgin brotni,
bili himinn og þorni upp mar,
allar sortni sólirnar,
aldrei deyr, þótt allt um þrotni,
endurminning þess, sem var.
 (Grímur Thomsen.)

Ingólfur, Ester, Valgerður, Reynir, Rose, Freyja og Hallur. Ég og fjölskylda mín biðjum þess að allar góðar vættir styðji ykkur og styrki í söknuðinum. Öllum öðrum aðstandendum Bjarkar sendum við hugheilar samúðarkveðjur.
Með kveðju frá nágrönnunum í Holtsbúð 33.
Gréta Hauksdóttir.  

Björk frænka mín er látin eftir stutta en erfiða legu, aðeins hálfum mánuði eftir að hún greindist með krabbamein. Það er stuttur tími fyrir okkur sem eftir erum, en langur fyrir þann sem þjáist. Hún tók örlögum sínum af stillingu, umkringd ástvinum sínum, sem vöktu yfir henni og fylgdu henni þessi síðustu spor.
Björk var stóra frænka mín, sem kom í sveitina á vorin og við hlökkuðum öll mikið til að fá hana. Ég leit takmarkalaust upp til hennar og fannst hún miklu merkilegri en bróðir minn jafnaldri hennar. Björk og Tóti voru fyrir mér eftirsóknarverður félagsskapur, en það var ekki alltaf gagnkvæmt, sem varla var von enda sex árum yngri og elti þau endalaust.

Ég man vel síðasta sumarið sem hún var hjá okkur í Austurgörðum, nýfermd og nú sem kaupakona. Mér fannst hún svo settleg og fín og einhvern veginn orðin fullorðin. Seinna ætlaði ég að verða alveg eins og hún, eiga eins uppreimaða strigaskó og rokkbuxur. Við sváfum í sama herbergi og töluðum mikið saman á kvöldin, og það var alltaf svo gaman að heyra hana hlæja. Þegar ég hugsa um það nú skil ég betur hvað hún var þolinmóð og góð við mig.

Ægisgata 29 var miðpunktur Akureyrar fyrir okkur frændfólkið að norðan og þar var alltaf gott og skemmtilegt að koma og hitta fjölskylduna.

Árin liðu og lífið var ekki lengur leikur, við urðum öll fullorðin, eignuðumst börn og buru. Daglegt amstur tók við og þá er auðvelt að trúa því að lítill tími sé til að rækta frændgarðinn. Við hittumst alltof sjaldan á seinni árum, en þegar það gerðist var eins og við hefðum sést í gær.

Nú þegar Björk er farin sakna ég hennar sáran og finn hve stóran sess hún átti í hjarta mínu. Hún Björk var gæfumanneskja, eignaðist góðan mann, þrjú mannvænleg börn og tvö barnabörn. Hún var prúð kona, góð og grandvör og hafði fágaða framkomu.

Við systkinin þökkum henni samfylgdina um leið og við vottum Ingólfi, börnum, barnabörnum, systkinunum og Valgerði móður hennar okkar dýpstu samúð og biðjum guð að styrkja þau og hugga í sorginni.

Blessuð sé minning Maríu Bjarkar Eiðsdóttur.
Sigríður Björnsdóttir.

Dýpsta sæla og sorgin þunga
svífa hljóðlaust yfir storð.
Þeirra máli ei talar tunga tárin eru beggja orð.
(Ólöf frá Hlöðum.)

Það verður alltaf sárt hver okkar sem deyr, voru orð Bjarkar, þegar Hanna saumaklúbbssystir lauk lífsgöngu sinni 3. desember sl. Við tókum allar utan um hvor aðra fast og lengi, það komu tár. Núna er það líka sárt. Tár eru þjónusta kærleikans. Björk var góðum gáfum gædd, hæglát, hlý, kímin og fordómalaus. Margar gullvægar setningar hennar kitluðu hláturstaugar okkar.

Fyrstu kynni okkar saumaklúbbssystra voru í Húsmæðraskóla Reykjavíkur veturinn 1958-1959. Þar sátu fjörutíu yngismeyjar og bjuggu sig undir framtíðina. Við héldum svo allar áfram lífsgöngunni hver með sínum hætti. Kjarni myndaðist sem hittist reglulega og eftir því sem á lífsgönguna leið urðum við nánar vinkonur, sem deildu saman gleði og sorg. Makar okkar komu nær og deildu með okkur vináttunni. Síðan höfum við sýnt hvert öðru systkinaþel án orða.

Ferðalög höfum við farið um Ísland og til útlanda. Við söfnuðum alltaf í ferðasjóð og þar var Björk bókari og gjaldkeri. Í dag gleðjumst við yfir að hafa eytt öllum sjóðnum. Hún naut þess með okkur. Ferð okkar til Þýskalands síðasta sumar var stórkostleg. Svipmynd bregður fyrir núna, þar sem Björk stingur sér inn í kláf umvafin styrkum örmum eiginmanns síns og svífur niður fjallið. Sigurbros lýsir upp andlit hennar. Gildi slíkra augnablika eru dýrmæt. En ekkert okkar hverfur hinum því við erum í minningunni ekki bara ung heldur líka þeir fullorðnu vinir sem við urðum.

Blessuð sér minning mætrar konu.
Saumaklúbbssystur og makar.

10. febrúar síðastliðinn lést mágkona mín María Björk Eiðsdóttir á Landspítalanum. Við andlát mágkonu minnar, Bjarkar, en svo var hún kölluð meðal vina og vandamanna, rifjast upp margar minningar og allar góðar, því að Björk var ljúf og góð manneskja sem gott var að vera í nálægð við og einnig gat hún verið mjög skemmtileg og fyndin.

Björk fæddist í Reykjavík þann 3. maí 1940. Foreldrar hennar voru Eiður Haraldsson frá Austurgörðum, Kelduhverfi, N-Þing., nú látinn, og Valgerður Magnúsdóttir frá Borgarnesi, en Björk fluttist svo fljótlega norður til Akureyrar með foreldrum sínum sem höfðu gift sig í Reykjavík en fluttust síðan til Akureyrar, þar sem þau stofnuðu heimili og ólst Björk upp þar. Faðir hennar féll frá þann 6. mars árið 1947 og var þá Björk aðeins sex ára að aldri og systkinin fimm, Björk meðtalin. Til að létta á heimilinu var Björk send í sveit til föðurfólks síns að Austurgörðum, Kelduhverfi, næstu sumur á eftir, enda átti fjölskyldan gott fólk að þar sem frændfólk þeirra í Kelduhverfi var og fengu yngri systkini Bjarkar einnig að njóta þess að vera hjá þeim eftir aðstæðum bæði í Laufási og Vogum og seinna einnig í Kvistási.

Björk útskrifast frá Gagnfræðaskóla Akureyrar 1957 og fer síðan í Húsmæðraskóla Reykjavíkur og er þar um veturinn 1958 og 1959. Á sumrin þessi ár vann hún ýmis verslunarstörf.

Björk var elst sjö systkina, hin heita Hildur og Svala, tvíburar, f. 1942, Sigríður Sif, f. 1945, Eiður Haralds, f. 1946, og eru þau börn Eiðs Haraldssonar, Páll Arnar, f. 1951, og Anna Margrét, f. 1954, börn Árna Sigurpálssonar, látinn 1964, seinni manns Valgerðar móður Bjarkar.

Börn Bjarkar eru þrjú, Reynir Harðarson nemandi í sálfræði og þýðandi fæddur 2. október 1961, sambýliskona Rosemary Wanjiku Kihuri, faðir Reynis var Hörður Snævar Sæmundsson, rakari, lést 1966.
Björk giftist Ingólfi Hansen 1. nóvember 1975 og eiga þau tvær dætur, Ester Birnu, f. 31. maí 1977 og Valgerði Ósk, f. 19. janúar 1980. Barnabörn Bjarkar eru tvö, Freyja og Hallur, Reynisbörn.

Björk var elst sjö systkina og stóð hún sig mjög vel í þeirri stöðu að vera elsta systir og var mjög ábyrgðarfull gagnvart yngri systkinum sínum og einnig hjálpsöm við móður sína og dugleg að sendast fyrir heimilið þótt aldurinn væri ekki hár.

Undirritaður kynntist Björk fyrst sumarið 1960 en það sumar starfaði hún við móttökustörf á Hótel K.E.A., Akureyri. Um haustið fer hún til Reykjavíkur og starfar við verslunarstörf fram á vorið og á þeim tíma kynntist hún Herði föður Reynis en fer síðan aftur norður um vorið 1961. Þegar Björk var á Akureyri starfaði hún lengstum hjá Útvegsbankanum á Akureyri en uppúr 1970 fluttust hún og Reynir sonur hennar til Reykjavíkur og starfaði hún þá einnig hjá Útvegsbankanum og nú í Reykjavík.

Árið 1975 í nóvember gifta þau sig hún og Ingólfur, sem var mikið gæfuspor og stofnuðu þau fallegt heimili í Garðabæ.

Í fjölskylduuppákomum svo sem afmælum og slíku var Björk ávallt hrókur alls fagnaðar og komu þá óvæntir hæfileikar oft í ljós svo sem hæfileiki til að yrkja vísur, góður frásagnarhæfileiki og það sem marga skortir það að gera óspart grín að sjálfum sér.

Á kveðjustund viljum við ég og fjölskylda mín þakka Björk góðar og einlægar samverustundir og viðkynningu og munum við sakna hennar. Við sendum Ingólfi og börnunum hugheilar samúðarkveðjur, einnig móður hennar Valgerði og systkinum.

Það mun verða bjart yfir minningu Bjarkar.
Jóhann Tryggvason.

Þú siglir braut um móðu mistri hulda,
en mannleg hjörtu gráta þína för.
Þau skilja eigi skipun valdsins dulda,
en skrifa í sandinn spurningar og svör.
Ef hjartað slær og ef að brosið lifir,
er okkar sorg sem reykur liðin braut.
Tala þú, guð, sem öllu vakir yfir,
það orð, sem læknar sára hjartans þraut.
Almáttki guð, lát duftið dauðaseka dreyma þá sól,
er lífið geislar frá. Réttu fram hönd,
er myrkrið megni að reka,
gef meira ljós og dýpri sólar-þrá.
Leyf okkar heitu óskum fylgja henni.
Heyr okkar þöglu bæn um hjálp og náð.
Við getum ekkert annað gefið henni,
því einu treyst, að drottinn þekki ráð.
(Björn Haraldsson.)

Með þessum erindum úr ljóði sem föðurbróðir okkar orti um systur sína er dó ung kveð ég ástkæra systur mína með hjartans þökk fyrir allt sem hún var mér. Nú er hún hjá guði í birtu og yl en allar fallegu minningarnar um hana geymi ég og gleymi aldrei. Algóður guð styrki okkur ástvini hennar.

Hvíl í friði, elsku Björk mín. Þín systir Sif.

Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast þér.
(Ingibj. Sig..)
Saknaðar- og samúðarkveðjur, Anna Halla, Jóhann, Freyja, Hallur, Brynja og Birta.

María Björk Eiðsdóttir lést á Landspítalanum  í Reykjavík 10. febrúar 2000.