Kæra amma, ég ligg hér uppí rúmi og horfi á ljósið frá lampanum. Mér langar svo að skrifa eitthvað fallegt en hræðist að það verði klisjukennt. Hér ligg ég og hugsa um góðu stundirnar okkar yfir kaffibollanum og öll samtölin sem við áttum um lífið og tilveruna, og á meðan sönglar þetta textabrot stanslaust í höfðinu á mér:  

Ég sé gömul hjón
og glaðleg börn
sem ganga frjáls við litla tjörn
og ég hugsa með mér þetta'
er yndislegt líf.
(Kristján Hreinsson)

Elsku amma mín, vonandi finnur þú friðinn og hann afa minn standandi við litla tjörn að bíða þín. Með hjartað fullt af virðingu og frið ég kveð.

Þín sonardóttir
Bergþóra Eiðs.

Elsku amma mín er nú fallin frá. Amma mín sem var ekta amma, bæði í útliti og framkomu. Hún prjónaði vettlinga og sokka svo að unun var að horfa á handbragðið, allt fram á síðasta dag. Þeir duttu aldrei úr tísku og ég fór í gegnum unglings- og menntaskólaárin með vettlinga frá ömmu á höndunum, og nú á fullorðinsárum líka og dætur mínar hafa nú bæst í hópinn. Alltaf segi ég stolt frá því að amma mín prjónaði vettlingana, þegar dáðst var að fíngerðu prjóninu.

Amma var alltaf mjög vel til höfð og fín, mér fannst alltaf jafnmerkilegt þegar hún svaf heila nótt með lagningu, án þess að skemma hana. Hún var ungleg og hafði mikla reisn, þannig var hún líka síðustu dagana sína í rúminu á spítalanum.

Ég var svo heppin að hafa verið hreingerningarkona hjá ömmu, en þannig veit ég að ég kynntist henni betur en ég hefði gert, heimsótti hana og umgekkst hana oftar og öðru vísi. Ég rabbaði heilmikið við hana á meðan ég var að reyna að finna ryk og eitthvað til að þrífa. Amma mín var nefnilega snyrtilegasta konan sem ég þekki, og hún var svo skemmtilega nákvæm í allri vinnu að það var unun á að horfa. Það var alveg sama hvers konar pokaræksni hún fékk í hendur, það var brotið saman af nákvæmni, hún bjó um rúmið sitt þannig að hvergi sást fella og meira að segja lagaði hún smjörið í öskjunni eftir notkun. Allt sem hún gerði var snyrtilegt og unnið af nákvæmni, hægt og örugglega.

Samtölin sem við amma áttum saman voru mörg og góð. Hún sagði mér sögur af hlutunum sem hún hafði eignast í gegnum tíðina, sumir voru gamlir, aðrir nýir, hún mundi alltaf hver gaf henni hlutinn og af hvaða tilefni. Einnig fékk ég að heyra sögur af lífinu hennar, bæði barnæsku og svo þegar hún var komin með fjölskyldu sjálf. Mér fannst alltaf gaman að heyra sögurnar. Ég veit að líf hennar var oft erfitt, en ekki lét hún það í ljós. Lífið hennar hefur oft kennt mér að líta öðrum augum á tilveruna, að vera þakklát fyrir það sem ég hef.
Amma var mjög meðvituð um það sem var að gerast og hún var stundum með sterkar skoðanir á hlutunum. Amma skildi t.d. ekki alltaf okkur nútímakonurnar, þótt hún væri alltaf stolt af sínu fólki. Henni fannst við vera að gera okkur lífið erfitt, með því að vinna, ala upp börn og jafnvel fara í skóla, allt á sama tíma. Við áttum mörg samtölin um þetta því ég var einmitt á kafi í því að vera nútímakona. Hún hafði að mörgu leyti rétt fyrir sér.
Amma fylgdist vel með fréttum, og það var alltaf hægt að ræða við hana um það sem var að gerast hverju sinni, hún vissi líka hvernig nýjasta tæknin virkaði, spurði mig stundum um hvort ég gæti gert hitt og þetta í tölvunni, ég hafði gaman af því. Einnig fannst mér gaman að sjá hana nota örbylgjuofn og gsm-síma án mikillar fyrirhafnar.

Það var alltaf gott að koma til ömmu í kaffi og bakkelsi, hún var alltaf svo glöð að sjá okkur. Stelpurnar mínar, Hulda Sif og Hrefna, byrjuðu alltaf á að faðma langömmu sína, sýndu svo hvað þær voru fínar og amma dáðist að þeim, svo hlupu þær að skápnum og náðu í dótakassann, með gamla skemmtilega dótinu. Og svo stálust þær í nammikrúsina með lokinu. Ég er svo glöð að þær fengu að kynnast langömmu sinni, þær eiga eftir að sakna hennar sárt. Amma sýndi þeim takmarkalausa athygli og umhyggju.

Amma á orðið mjög stóran hóp afkomenda. Við hittumst sumarið 2000 og svo í október sl. ákváðum við frændsystkinin að halda ættarmót, en að geyma það ekki þar til í sumar. Ég er svo glöð yfir þeirri ákvörðun okkar, því þarna fékk amma að líta augum stóra hópinn sinn samankominn. Hún var stolt af öllum og fylgdist vel með því sem var að gerast hjá hverjum og einum.

Við Högni, Hulda Sif og Hrefna eigum eftir að sakna ömmu sárt, og það er erfitt að vita til þess að hún komi ekki til okkar í mat eða að við getum ekki kíkt í kaffi. En ég veit að amma er ekki leið yfir að kveðja þetta líf, ég veit líka að hún er þakklát fyrir það að hún var umkringd fjölskyldu sinni síðustu dagana. Ævi hennar var löng og hún hefur skilað sínu hlutverki vel. Nú er hún komin til þeirra ástvina sinna sem hún hefur þurft að kveðja á lífsleiðinni.

Hvíldu í friði, elsku amma mín, takk fyrir allt.
Matthildur.  

Mig langar til að minnast elskulegrar tengdamóður minnar Valgerðar Magnúsdóttur sem andaðist 14. júlí, aðeins fimm dögum fyrir 90 ára afmælisdag sinn.

Það eru 43 ár liðin frá því að ég kynntist þér, kæra Valgerður. Ég flaug norður til ykkar Árna og fjölskyldu á 2. dag jóla árið 1963, í raun til að opinbera trúlofun okkar Sifjar. Það var óneitanlega nokkur kvíði í mér, ég var ekkert viss um það hvernig tekið yrði á móti mér svo ungum og óreyndum.

Strax á flugvellinum á Akureyri heilsa ég Árna. Það var hlýtt og notalegt handtak. Er í Ægisgötuna kom heilsaðir þú mér með ekki minni hlýju. Allur ótti hvarf þá strax um að tengdamæður væru miður góðar konur. Þú hefur verið mér einstaklega góð, aldrei hef ég fengið frá þér annað en blíðu og notalegheit.
 
Strax eftir fyrstu nóttina í gestastofunni þurfti ég að biðja Valgerði tengdamóður mína bónar. Í stofunni var nefnilega "stofuklukka" sem hafði einstaklega hátt er hún sló. Ég vaknaði á hálftíma fresti við klukkuna alla nóttina og var því ósofinn þessa fyrstu nótt á heimi tengdamömmu. Ég man hvað þú brostir fallega til mín er ég spurði þig hvort ekki mætti slökkva á klukkunni tímabundið. Það var auðsótt mál.
 
Það var skemmtileg tilviljun að móðir mín Ingibjörg Jónsdóttir og Valgerður voru saman í skóla á Laugarvatni sem ungar konur. Líklega hefur þær ekki grunað þá að börn þeirra ættu eftir að rugla saman reytum sínum 30 árum síðar. Oft áttu þær fjörugar samræður um skólavistina á Laugarvatni.

Lífið var ekki alltaf dans á rósum hjá Valgerði tengdamóður minni. Fyrri mann sinn, Eið Haraldsson, missti hún aðeins 30 ára gömul árið 1947 frá 5 börnum. Þau voru þá nýflutt í einbýlishús sem þau byggðu við Ægisgötu 29 á Akureyri. Þetta voru erfiðir tímar fyrir ekkju með ung börn en af miklum dugnaði, útsjónarsemi og nægjusemi tókst henni að sjá fyrir barnahópnum og halda húsinu.

Seinni mann sinn Árna Sigurpálsson missti hún 1964. Þá voru börn Árna og Valgerðar bæði ófermd. Elsta dóttirin Björk og Reynir sonur hennar voru þá einnig búsett í Ægisgötunni.

Það var erfiður tími hjá Valgerði er hún fylgdi Björk dóttur sinni til grafar árið 2000 en Björk var aðeins 59 ára gömul er hún lést eftir stutta spítalalegu.

Valgerður var trúuð kona og lifði samkvæmt því. Sif hefur fengið þessi lífsgildi með móðurmjólkinni og gefið það frá sér til mín og barna okkar, hreinskilni, staðfestu, hógværð, væntumþykju, umburðarlyndi, umhyggju og ekki síst trúna á hið góða í okkur sjálfum. Valgerður lifði eftir þessum lífsreglum. Allt sem maður gerði fyrir hana fékk maður margfalt til baka.

Í minningunni voru ferðirnar til tengdamömmu á Akureyri á hverju sumri ævintýraferðir. Dætur okkar hlakkaði alltaf til að hitta ömmu á Akureyri sem bakaði bestu kleinur í heimi og dýrindis pönnukökur með sultu sem búin var til úr rabarbara úr garðinum í Ægisgötunni. Það var yndislegt að koma til tengdamömmu, alltaf tekið á móti manni sem höfðingja.

Fyrir liðlega 33 árum ákvað Valgerður að flytja frá Akureyri. Mér þótti vænt um þegar hún bað okkur um aðstoð við að finna íbúð fyrir sig í Hafnarfirði og var hreykinn af því að hún tengdamamma valdi heimabæ minn til að búa í. Hún eignaðist fallega íbúð við Álfaskeið og bjó þar til ársins 1993 en þá keypti hún íbúð á Sólvangsvegi 1. Eftir að Valgerður flutti til Hafnarfjarðar voru samfundir tíðari, gott var að koma í heimsókn til hennar, þiggja kaffi og meðlæti og spjalla um lífið og tilveruna. Hún fylgdist vel með og hafði skoðanir á mönnum og málefnum líðandi stundar. Valgerður bar mikla umhyggju fyrir afkomendum sínum og hafði áhuga á öllu sem þeir tóku sér fyrir hendur. Var minni hennar einstakt og gat hún t.d. rakið afmælisdaga og aldur allra afkomenda sinna sem orðnir eru tæplega 70.

Það þótti sjálfsagt á heimili Valgerðar að "taka slátur", eiga í frystinum hollan mat s.s. innmat og sviðahausa og í geymslunni tunnu með súrum mat. Valgerður var snillingur í gerð sláturs og kenndi hún dætrum sínum réttu handtökin við að sauma vambir og réttu blönduna við gerð lifrarpylsu og blóðmörs. Eftir sláturgerðina var soðin lifrarpylsa og blóðmör svo allir gætu nú borðað þennan fína mat sem tengdamamma átti mestan þátt í að gera. Þetta eru í minningunni stórveislur. Sá siður að hafa súrt slátur með grjónagraut á laugardögum hefur haldist hjá okkar fjölskyldu fram á þennan dag eins og Valgerður hafði á sínu heimili.

Valgerður var mikil prjónakona. Allir afkomendur hafa notið góðs af því. Litlir sokkar og vettlingar á ungbörnin m.a. svo listilega gerðir að unun var að sjá.

Það verður tómlegra við matarborðið hjá okkur í Fagraberginu í framtíðinni. Þú hefur verið hluti af okkar fjölskyldu. Það hafa verið forréttindi að vera með þér þessar stundir, sækja þig á Sólvangsveginn, eiga með þér rólegt spjall um fjölskylduna og málefni dagsins enda hugurinn skýr og minnið óskert fram á síðasta dag. Þetta voru ómetanlegar stundir sem ég mun geyma í huga mínum um ókomna framtíð. Þú varst sannarlega höfðinginn er þú komst í heimsókn í Fagrabergið.

Nú kveð ég þig, kæra Valgerður, í hinsta sinn með virðingu og þökk fyrir allt. Far þú í friði.

Þinn tengdasonur Rúnar Pálsson.

Tengdamóðir mín, hún Valgerður Magnúsdóttir, var góð og heiðarleg kona. Ég mun minnast hennar með eftirsjá, því þótt aðeins væru fáeinir dagar í níutíu ára afmælisdaginn hennar, þegar hún féll frá var hún samt ennþá visst sameiningartákn fjölskyldunnar. Hún sá um að fjölskyldan héldi sambandi og hittist reglulega, t.d. með því að bjóða fjölskyldunni til veislu á merkilegri afmælisdögum sínum og nú var búið að fá glæsilegt húsnæði í Hafnarfirði til þess að halda uppá níutíu ára afmælisdaginn hennar sem hefði verið hinn 19. júlí. Einnig var hún dugleg að mæta í afmæli eða matar- og kaffiboð eða veislur hjá fjölskyldunni hvort heldur börn, barnabörn, barnabarnabörn eða makar áttu í hlut.

Ævi tengdamóður minnar var ekki bara dans á rósum. Hún varð fyrir þeirri sorg að missa tvo eiginmenn, fyrst Eið Haraldsson sem hún hafði eignast með fimm börn og á sama tíma stóðu þau í húsbyggingu við Ægisgötu á Akureyri. Hvað það varðaði varð gæfan Valgerði hliðholl og gat hún með góðra manna hjálp haldið húsinu. Síðan missti hún seinni mann sinn Árna Sigurpálsson, en þau höfðu eignast saman tvö börn.

Valgerður flutti suður 1974 og bjó við Álfaskeið í Hafnarfirði til 1985 en fluttist þá að Sólvangsvegi eitt í Hafnarfirði og nú fyrir fáeinum dögum var hún að flytja á Hrafnistu í Hafnarfirði.

 Tengdamóður minni þótti gott að koma í kirkju og nutum við þess stundum saman. Hún var félagslynd og naut þess að fara með eldra fólkinu í stutt ferðalög og einnig að spila á spil og spjalla. Hún hafði gaman af því að prjóna og það var ánægjuleg stund hjá börnunum þegar þau fengu sendingu frá langömmu sem voru prjónavettlingar eða sokkar í fallegum litum. Hún hlakkaði til þess að fara á Hrafnistu í Hafnarfirði og þegar ég ásamt fleirum var að aðstoða hana við flutninginn sýndi hún mér allar aðstæður og útsýnið frá svölunum hennar sem var frábært en þó huldi skýjabreiða Snæfellsjökul þannig að við sáum hann ekki þá en það hefði verið gaman því þaðan eða frá Snæfellsnesi og Borgarnesi var einmitt uppruni Valgerðar. Megi Guð blessa minningu góðrar konu.

Ég votta börnum, barnabörnum, barnabarnabörnum, bróður og tengdabörnum samúð mína og virðingu.

Jóhann Tryggvason.

Föðursystir mín Valgerður Magnúsdóttir er látin, tæplega níræð. Það flokkast undir forréttindi að hafa fengið að kynnast þeirri sómakonu náið. Hún var gæfurík og andlega þroskuð kona. Valgerður var gæfurík, því hún var kærleiksrík. Átti ást og samúð til að bera til allra.

Þó hún bæri mikinn kærleik í brjósti til manna þýddi það ekki að hún sætti sig við hvaða hegðun sem er. T.d. hugnaðist henni ekki sú græðgi sem sífellt gerir meira vart við sig. Skipti ekki máli hvort græðgin birtist sem auðsöfnun eða á annan hátt. Hún gerði sér grein fyrir því að það hugarfar sem hér liggur að baki leiðir ekki til velfarnaðar. Þvert á móti. Því græðgin á sér engin takmörk. Þetta skildi Valgerður sem og það að það frelsi sem boðberar græðginnar berjast fyrir, verður því aðeins til góðs, að þeir sem með fara, hafi til að bera nægan siðferðisþroska. Annars veldur frelsið meiri hörmungum en framförum.

Á lífshlaupi sínu varð Valgerður fyrir mikilli sorg og erfiðleikum. Hún mætti erfiðleikunum með þolinmæði og þrautseigju. Hún tók örlögum sínum af kjarki og dugnaði. Gafst aldrei upp. Við þessa glímu öðlaðist hún andlegan þroska umfram flesta aðra. Hún leitaði hamingjunnar ekki útá við. Hún vissi að hún býr innra með okkur. Hún ræktaði með sér umhyggju, samúð og kærleika til allra manna. Hún var jafnan brosmild, hjartahlý, hlédræg og lítillát.

Skapgerðareinkenni sem oft eru misskilin og talin bera vott um ósjálfstæði, en báru vott um velvilja og andlegan þroska Valgerðar. Athafnir hennar og þeir eiginleikar sem hún ræktaði með sér, sýndu glöggt hvern mann hún hafði að geyma. Hún var vönduð til orðs og æðis, tryggur og traustur vinur. Umhyggja fyrir öðrum var henni eðlislæg og hún gladdist mest ef hún gat orðið einhverjum að liði. Hún lifði til að þjóna öðrum og hjálpa. Lifði kærleiksfullu lífi, án eigingirni. Naut þess að sjá afkomendur sína vaxa úr grasi og var stolt af þeim. Hún lifði vönduðu lífi og gaf afkomendum sínum með því gott fordæmi. Blessuð sé minning hennar.

Þór Guðmundsson.  

Elsku mamma okkar, tengdamamma, amma og langamma,

Valgerður Magnúsdóttir Sólvangsvegi 1, Hafnarfirði,

lést á Landspítalanum við Hringbraut 14. júlí 2006  

Hildur Eiðsdóttir   Jóhann Tryggvason
Svala Eiðsdóttir   Rudolf Kristinsson
Sif Eiðsdóttir   Rúnar Pálsson
Eiður H. Eiðsson   Jónbjörg Sigurjónsdóttir
Páll Arnar Árnason
Anna Margrét Árnadóttir   Jóhann Einarsson
Sigríður Árnadóttir   Skjöldur Stefánsson
Ingólfur Hansen
barnabörn og barnabarnabörn

Elsku mamma okkar, tengdamamma, amma og langamma,

Valgerður Magnúsdóttir Sólvangsvegi 1, Hafnarfirði,

var jarðsungin frá Fríkirkjunni í Hafnarfirði miðvikudaginn 19. júlí 2006 kl. 15:00
Sr. Einar Eyjólfsson jarðsöng. Blóm og kransar afþakkaðir en þeim sem vilja minnast hennar er bent á félag langveikra barna  

Hildur Eiðsdóttir   Jóhann Tryggvason
Svala Eiðsdóttir   Rudolf Kristinsson
Sif Eiðsdóttir   Rúnar Pálsson
Eiður H. Eiðsson   Jónbjörg Sigurjónsdóttir
Páll Arnar Árnason
Anna Margrét Árnadóttir   Jóhann Einarsson
Sigríður Árnadóttir   Skjöldur Stefánsson
Ingólfur Hansen
barnabörn og barnabarnabörn

Útför Valgerðar Magnsdóttur 19. júlí 2006.
Minningarorð Sr. Einar Eyjólfsson    

Það segir svo í fallegu ljóði.    

Lífs þíns Guði lofgjörð sé
fyrir lífsstund þína, móðir.
Þín dagleg bæn var dýrri fé,    
þitt dæmi betra en sjóðir.
Vér vitum að ei góss né gull
en gæska Drottins náðarfull
er það sem blessar þjóðir.  

Þessi orð sem eitt sinn voru ort í þakklætisskini til góðrar móður leita á hugann hér í dag þegar við komum hér saman til þess að kveðja Valgerði Magnúsdóttur hinstu kveðju. 

Þau leita á hugann vegna þess að ég veit að ykkur börnum hennar og afkomendum er þakklætið efst í huga á þessari stundu fyrir lífsstund hennar í þessum heimi og allt það góða og dýrmæta sem hún gaf ykkur sem móðir, ættmóðir og manneskja.

Lífs þíns Guði lofgjörð sé
fyrir lífsstund þína móðir.
Þín dagleg bæn var dýrri fé    
Þitt dæmi betra en sjóðir.  

Þótt sorgin sé sár og missirinn mikill við fráfall góðrar konu er það mikil huggun að mega ylja sér við þær hlýju minningar sem hún lætur okkur eftir en til þess erum við jú hingað komin, að minnast góðra stunda og þakka það sem þegið var.
 
En við komum hingað í helgidóminn einnig til þess að leita huggunar og stuðnings í þeim björtu fyrirheitum sem okkur eru gefin fyrir trúna á Jesú Krist.

Jesús Kristur hefur sagt: Ég er ljós heimsins, hver sem fylgir mér mun ekki ganga í myrkri heldur hafa ljós lífsins. Ég lifi og þér munuð lifa. 

Ég trúi því að það hafi verið bæn og ósk Valgerðar sjálfrar að andblær þessa bjarta og fallega fyrirheitis mætti verða til þess að létta ástvinum hennar þessa stund og glæða hana birtu, því ykkar velferð og líðan var henni jú öllum stundum efst í huga og allt til síðustu stundar bar hún fram bænir og blessunaróskir ykkur afkomendum sínum til handa. Megi þær góðu bænir fylgja ykkur um framtíð alla.

Valgerður fæddist í Borgarnesi 19. júlí 1916 og hefði því orðið 90 ára gömul í dag er við kveðjum hana hinstu kveðju.
 
Foreldrar hennar voru  hjónin Magnús Jóhannesson og María Ólafsdóttir. Valgerður ólst upp í Borgarnesi í stórum systkinahópi og var hún næst yngst sinna systkina og er nú aðeins yngsti bróðir hennar, Kjartan á lífi og kveður systur sína hér í dag en  milli þeirra Valgerðar og Kjartans hefur alltaf verið náið og sterkt samband. Valgerður lauk venjulegu barnaskóla-námi í Borgarnesi og árið 1935 fór hún í Héraðsskólann að Laugarvatni og lauk þaðan prófi 1937.

Valgerður giftist 11. júní 1940 Eiði Haraldssyni  frá Austurgörðum í Kelduhverfi og stofnuðu þau sitt heimili á Akureyri. Valgerður og Eiður eignuðust 5 börn.
Þau eru:

María Björk sem er látin og var gift Ingólfi Hansen
Hildur sem er gift Jóhanni Tryggvasyni
Svala sem er gift Rudolfi Kristinssyni
Sif sem er gift Rúnari Pálssyni
og Eiður Haralds sem er kvæntur Jónbjörgu Sigurjónsdóttur.  

Árið 1947 varð Valgerður fyrir þeim mikla harmi að missa eiginmann sinn frá fimm ungum börnum en yngsta barnið var þá rétt rúmlega tveggja mánaða og það elsta 6 ára.

Þessi erfiða lífsreynsla markaði sín djúpu spor í lífi Valgerðar en með dugnaði og þrautseigju tókst henni að halda vel utan um börnin sín, bjó þeim hlýtt og gott heimili og var alltaf til staðar fyrir þau heima.

Á þessum árum gerðist það oft að barnmörg heimili voru leyst upp þegar fyrir-vinnan féll frá en Valgerður mátti ekki til þess hugsa að slíkt myndi gerast og lagði sig alla fram um það halda barnahópnum sínum saman.  

Árið 1950 hóf Valgerður sambúð með Árna Maron Sigurpálssyni frá Brimnesi í Ólafsfirði.  
Valgerður og Árni eignuðust 2 börn.
Þau eru:

Páll Arnar kvæntur Svövu Ingvarsdóttur sem lést 1993
og Anna Margrét er gift Jóhanni Kristjáni Einarssyni.  

Fyrir átti Árni Maron, Sigríði Kristínu sem er gift Skyldi Stefánssyni og tengdist Sigríður Valgerði nánum böndum.

Árni Maron lést 9. desember árið 1964 og enn og aftur stóð Valgerður í sársauka-fullum sporum ekkjunnar, aðeins 48 ára gömul.  

Sársauka og trega verður ekki með orðum lýst en Valgerður bar harm sinn í hljóði, það var ekki hennar háttur að íþyngja öðrum.

Í byrjun árs 1965 þegar Valgerður var orðin ekkja í annað sinn réðst hún til starfa á saumastofunni Heklu á Akureyri og var þar við störf til ársins 1968 en hóf þá störf hjá kjöt-iðnaðar-stöð KEA á Akureyri.

Árið 1972 flyst Valgerður búferlum að Álfaskeiði 102 hér í bæ. Eftir að Valgerður flutti til hingað starfaði hún á Sólvangi og Fæðingarheimili Reykjavíkur samtals í fjórtán ár, eða allt til þess að hún lét af störfum árið 1986 þá sjötug að aldri. Frá árinu 1993 bjó Valgerður hér að Sólvangs-vegi 1  þar sem hún hélt heimili til dauðadags. Þar átti hún góða daga og leið þar vel í góðum félagsskap.

Eins og þegar hefur komið fram reyndi mjög á Valgerði á uppvaxtarárum barnanna hennar en Valgerður hélt vel utan um hópinn sinn og gætti þess vel að þau nytu alls hins besta og veganestið sem þau fengu frá henni var gott og uppbyggilegt. Lagið mamma sem hér verður sungið á eftir tileinka börnin móður sinni með þakklæti fyrir alla hennar ástúð og hlýju, allt frá bernskudögum.

Já þið börnin hennar hafið fyrir margt að þakka og getið tekið undir með skáldinu sem mælti svo um sína móður: það er eðli mjúkra móðurhanda að miðla gjöfum eins og þú.

Og afkomendahópurinn stóri hefur sömuleiðis fyrir margt að þakka hér í dag. Öll hafa þau búið við mikið ástríki ömmu sinnar og langömmu.

Við fráfall Valgerðar eru ömmu og langömmubörnin hennar orðin 61.  Með þessum stóra hópi fylgdist hún Valgerður afar vel, mundi alla afmælisdaga, kunni góð skil á hverjum og einum og vissi jafnan hvað hver og einn var að fást við hverju sinni.

Og glaðning fengu allir frá henni á tímamótum en Valgerður prjónaði á allt sitt fólk alla tíð.

Valgerður var róleg og yfirveguð kona sem hvergi tranaði sér fram. Hún var einstaklega þægileg í viðmóti, hafði góða nærveru eins og sagt er í dag. Og alltaf var hún fín til fara og vel til höfð og Valgerður fór ekki úr húsi án þess að hafa sig til. Það leyndi sér heldur aldrei að þar fór kona með hlýtt hjarta sem öllum vildi vel og lagði gott til allra mála. Bjó yfir ríkri samkennd með öðru fólki.

Það er því ekki að undra að hún skildi gera málefni slysavarna og rauða krossins að sínum áhugamálum en Valgerður tók þátt í starfi Slysavarnarfélagsins á Akureyri og hér í Hafnarfirði og sömuleiðis starfi Rauða krossins.

Eftir að Valgerður lét af störfum tók hún þátt í starfi eldri borgara m.a. hér í safnaðarheimili kirkjunnar í nokkur ár og þar kynntist ég vel þessari góðu og hlýju konu. Hún féll vel inn í þann góða hóp sem hér kom saman og ljóst var mér að hún bar afar hlýjan hug til þessarar kirkju og fannst gott að koma hingað, hér leið henni vel.

Valgerður var vel ern allt til þess síðasta og bar aldurinn vel. Alltaf jafn falleg og fín til fara og sjálfur átti ég erfitt með að trúa því að Valgerður hefði á þessum degi fyllt níu áratugi.

Já við kveðjum hér í dag yndislega konu, fallega ættmóður.

Það reyndi á hana í lífinu, sorgin knúði dyra mörgum sinnum en uppskera hennar í þessu lífi og gleðiefnin sem þeim fylgdu voru líka mörg og þar á ég við ykkur af-komendur hennar sem voruð stolt hennar og gleði. Fyrir sína stóru fjölskyldu var hún þakklát og gladdist yfir farsæld ykkar í lífinu.

Og gleymum því svo ekki sem Kristur sagði: Að sælir eru hjartahreinir því að þeir munu Guð sjá.

Við megum trúa því að þessi hjarta-hreina og góða kona sé nú genginn til þess fagnaðar sem hún hefur unnið til með sínum góðu verkum.

Valgerður var trúuð kona og vissi að handan mæranna miklu er hlýjum og opnum faðmi að mæta. Þar í ríki birtu og fegurðar er okkur öllum búin staður og þar mætumst við á ný á landi lifenda.

Ég bið þess að birta minninganna  megi milda söknuð ykkar og trega ásamt þeirri trú sem flytur okkur þau boð að sólin björt upp rennur á bak við dimma dauð-ans nótt .

Þökkum auðsýnda samúð og vinarhug við andlát elsku mömmu okkar, tengdamömmu, ömmu og langömmu

Valgerður Magnúsdóttir Sólvangsvegi 1, Hafnarfirði,

Hildur Eiðsdóttir   Jóhann Tryggvason
Svala Eiðsdóttir   Rudolf Kristinsson
Sif Eiðsdóttir   Rúnar Pálsson
Eiður H. Eiðsson   Jónbjörg Sigurjónsdóttir
Páll Arnar Árnason
Anna Margrét Árnadóttir   Jóhann Einarsson
Sigríður Árnadóttir   Skjöldur Stefánsson
Ingólfur Hansen
barnabörn og barnabarnabörn